|
Leseprobe
Kriose und Schoklad
An aabiossne Kriose und an alta Schoklad
hockand im Würtshus vom Städtischo Bad,
er redat dunkol und sie ischt fürrot,
do Keallnar bringt Gulasch mit Spätzle und Brot.
Er seit, woascht los mor, as loht mor ko Ruoh,
I wettet, I hettet, halt - I bio so aluo,
aabrocho, ufto, alt und nid gfreasso,
as fehlt mor a Ripple, I ka's nid vargeasso.
Sie luogot ful und scho überriif dri,
nipplat und pipplat anam Achtele Wi,
spürt a klä Würme und däs ma se gern,
an aabiossne Kriose mit am ganz guoto Kern.
Er spürt, sie losat, ar kut drom in Fahrt,
bschtellt und varzellt viel und trüllat am Bart,
vom varlorono Ripple, vo bittor und süoß,
und undorom Tisch - spürt ar zmol ihre Füoß.
Sie denkt, jo mein, ar ischt ehrle und grad,
ou an aabiossne Kriose ioßt gern an Schoklad,
ar ischt zwor scho ältor und stellawis grau,
abor scho offo, I niomms numma so gnau.
Er tunkat im Gulasch, varleogo, vergeosso,
do frogat se'en: "Schenkscht mor a Ripple zom Eosso?"
Ar packat gnot us im Würtshus vom Bad,
und büt ihro glei sine ganze Schoklad.
Do ißt s'en und er denkt, etzt kann e ou tou,
nimmt di aabisso Kriose und bißt ghörig zuo,
sie schleackat und lutschat d'Schoklad mit dor Zungo,
er schluckt do Kern und do Keallnar heats glungo.
Sit do flügond z'friedo zwoa grupfte Engel
im Himmol und hebond an Kriosestengol
und Silborpapier ossom Würtshus im Bad:
Dio aabiosso Kriose mit dom alto Schoklad.
(S. 19)
(c) 1998, Unartproduktion, Dornbirn.
Publikation mit freundlicher Genehmigung des Verlags. |